วันที่ 17 สิงหาคม 2568  พระปิยโสภณ หรือ “พระเทพวัชรญาณกวี”  ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพระราม ๙ กาญจนาภิเษก ซึ่งเป็นพระนักคิด นักเขียน ชื่อดัง ได้ออกมาแสดงความคิดเห็นต่อการอภิปรายงบประมาณของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่ผ่านมาว่า

”สตินักการเมือง“ สติขาด อาจพาชาติพังทลาย วาจากล่าวร้าย ขุดทำลายถึงรากเหง้า พระพุทธศาสนา ไม่ได้ล่มสลายเพียงเพราะขาดเงินงบประมาณ แต่อาจจมบาดาลได้ หากศรัทธาพังครืน ในประวัติศาสตร์อินเดีย พระพุทธศาสนา ได้ล่มสลายลง เพราะมีอันธพาลใจร้ายคอยทำลายกัดกร่อน อยากให้สตินักการเมืองที่ชอบใส่ร้ายป้ายสีสถาบัน ไม่ว่าสถาบันชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ ให้ตรึกตรองอย่างลึกซึ้ง ให้เบิกตาหันไปทางเพื่อนบ้านรอบตัวดูบ้าง เหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ชาติบ้านเมืองของเขา ต้องเผชิญกับความโหดร้ายทารุณเพราะอะไร เราก็เห็น หัวกะโหลกคนยาก นับล้านๆในพิพิธภัณฑ์ ที่ต้องสังเวยความคิดผิดเพี้ยนของคนเพียงไม่กี่คน ก็มีให้เห็นอยู่ในพิพิธภัณฑ์ มิใช่หรือ จนป่านนี้ กับระเบิดที่ฝังไว้ในดิน ยังเก็บกู้ไม่หมด นั่นเพราะยังมีระเบิดที่ฝังไว้ในใจคนบางพวก เป็นระเบิดเวลาที่รอวันถอดสลัก

“นักการเมืองที่ขาดสติ” จึงเหมือนคนร้ายฝังระเบิด คนโชคร้าย อาจเดินเหยียบกับระเบิดขาขาดได้ ระเบิดทางสังคมก็เช่นกัน สตินักการเมืองต้องกลับมา เป็นนักการเมือง ต้องพิเคราะห์เหตุผลให้มากกว่าคนธรรมดา เพราะคุณคือตัวแทนของคนทั้งประเทศ ความคิดของคุณจะกระทบคนทั้งชาติ ต้องมอง ต้องคิด ต้องพูดให้เกิดคุณ มากกว่าโทษ สั่งใจให้ไตร่ตรอง คิดให้ลึกซึ้งกว่าคำขอโทษทางวาจา ให้สำนึกว่า เกิดในแผ่นดินใด ควรรู้คุณแผ่นดินนั้น อยู่ใต้ร่มไม้ต้นใด ควรกตัญญูต่อร่มเงาไม้ต้นนั้น ข้าวเมล็ดหนึ่งก็มีค่า ปลาตัวหนึ่งก็มีคุณ เมื่อสำนึกคุณใครไม่เป็น จะร่มเย็นได้อย่างไร เมื่อสำนึกคุณใครไม่ลง จะเรียกผู้ทรงเกียรติได้อย่างไร เมื่อเอาแต่จ้องจับผิด ความวิปริตก็จะเกิด มีดีให้มอง แต่จ้องหาผิด มีน้ำเย็นให้รด แต่เอาน้ำกรดมาราด อภัยจะทำให้สังคมปลอดภัย สถาบันมั่นคง การปรับเปลี่ยน เรียนรู้ คือการกู้กับระเบิดฝังใจ !