“ผู้เขียน” ไม่ได้พูดถึง มจร และ มมร นานมากแล้ว เหตุผลสำคัญคือ “หยิกเล็บ เจ็บเนื้อ”

ความจริง!! มีหลายเรื่องอยากจะ “กระตุกสติ” ผู้บริหาร  “มจร -มมร”  ทั้งเรื่อง “อำนาจรวมศูนย์” ไม่รู้จัก “ประณีประนอมอำนาจ”  การใช้อำนาจเหมือนมี “ความเมตตา”

แต่หลายเรื่องความเมตตากลายเป็น “โมหะ” ก็มี

วางคนของตนเองไปเกือบทุกแห่ง แต่  “ไร้ฝีมือ” ไร้ประสบการณ์ ขาดความรู้

ซ้ำเดียวนี้เป็น “มหาวิทยาลัยสงฆ์” แต่ให้ “สตรี” และ “คนนอก”  ที่ไม่รู้เรื่อง “วัฒนธรรมองค์กร”  หรือ ไม่เคยผ่านการบวชเรียนมา…เป็นผู้บริหาร

วัฒนธรรมองค์กรความเป็น “มหาลัยสงฆ์”  ที่บูรพาจารย์เคย สืบสาน รักษา ต่อยอดเอาไว้ ดูแล้ว “เสียภาพลักษณ์” และทำท่า..เซและล้ม

ที่ว่ามานี้!!!

“ผู้เขียน” ยังไม่ได้เจาะลึกเรื่อง “ความขัดแย้ง-ปัญหาภายใน” หรือ วิสัยทัศน์ผู้บริหาร แต่ประการใด

“มจร”  หลังจากสูญเสียผู้บริหารไปหลายรูปด้วยความ “ประมาท-ขาดสติ”  เล่นกับไฟอย่าง “สีกากอล์ฟ”  ขวัญและกำลังใจของเจ้าหน้าที่ระดับกลาง ก็ ใจหาย

อาจมี  พระบางรูป หรือ ฆราวาสบางคน ทำท่า “อกเศร้าหน้าตรม”

แต่ “ลับหลัง” ยิ้มด้วยความ..สะใจ

“ผู้เขียน” สังเกตตอนหลัง ๆ มานี้ ผู้บริหารหลายคนไม่เคยเข้า “มจร” ไม่เคยมาร่วมกิจกรรมอะไรเลย

และที่สำคัญ…ไม่เคยเข้าทำงานเลย

ไม่รู้..รับเงินเดือนไปได้อย่างไร ความจริง “ลาออก” เสียหมดเรื่อง!!

อยู่ไปก็เปลืองภาษี ซ้ำ“ขวางทาง” การเจริญเติบโตของ..ลูกศิษย์ และรุ่นน้อง

“ผู้เขียน” ในฐานะศิษย์เก่าและถือว่าเป็น “คนวงใน” จึงฝากถึง ซุปเปอร์อธิการ อธิการบดี และ อธิการน้อย ด้วยความเป็นกัลยาณมิตรว่า

อย่าอาศัยจังหวะนี้..วางคน วางอำนาจ และไล่ต้อน กดดัน “คนเห็นต่าง” ออกจากระบบ มจร

ส่วน “มมร”  เป็นที่รับรู้ว่า มี ซุปเปอร์อธิการบดี “ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้”

ซ้ำนำ “สตรี” เข้ามาเป็นผู้บริหาร จึงไร้ความหมาย ที่พูดถึงความเป็น “มหาลัยสงฆ์”

ซ้ำมีคนมาเล่าว่า…มีคดีฟ้องร้องกันหลายเรื่อง พอ ๆ กับ “มจร”

“ผู้เขียน” ไม่รู้ว่า มมร และ มจร มีวิธีการ “รักษาคน” และ “สร้างขวัญกำลังใจ” บุคลากรของตนเอง โดยเฉพาะ “พระภิกษุ” ไว้อย่างไร

ยุคนี้ “พระหนีสึก”  คนมี “ความรู้-ความสามารถ” หนีออกจาก “มหาลัยสงฆ์” กันมาก

ระวัง “มหาลัยสงฆ์” จะเหลือแต่ประเภท “พระตุ๊ด -พระแต๋ว” 

จะเหลือแต่ พวก “ประจบสอพลอ”  และ

จะเหลือแต่ “คนนอก” เข้ามามีอิทธิพลเหนือจารีตประเพณีองค์กร!!