วันที่ 25 พ.ย.64  จากกรณีสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติทำหนังสือตอบ นายธีระ ปัดชาเขียว ผู้ประสานงานเครือข่ายชาวพุทธที่ไปยื่นหนังขอให้สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติเปิดเผยข้อมูลการถอดถอน 3 เจ้าคณะจังหวัดตาม พ.ร.บ.ข้อมูลข่าวสาร ซึ่งต่อมาสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ตอบกลับว่า สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติไม่เคยได้รับเรื่องร้องเรียนเจ้าคณะจังหวัดทั้ง 3 จังหวัด อาจร้องเรียนไปที่ยังเจ้าคณะปกครองโดยตรง ซึ่งกรณีนี้  ล่าสุดวันนี้  ดร.อุทิส ศิริวรรณ  นักวิชาการพุทธศาสนาชื่อดัง ได้โพสต์ผ่านเฟชบุ๊คส่วนตัว Uthit Siriwan ความว่า

     ถ้าตีความตามตัวอักษรประเด็นแรกสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ (พศ.) ไม่เคยได้รับเรื่องร้องเรียน 3 เจ้าคณะจังหวัด ประเด็น 2 รายงานการสอบสวนก่อนปลดและถอดถอน  ให้ไปถาม หน.(เจ้าคณะหนใหญ่) กับภาค (เจ้าคณะภาค) เอาเอง ที่ พศ.ไม่มี  ประเด็นสุดท้ายแนะนำเบ็ดเสร็จจะใช้สิทธิทางกฎหมาย อ้างอิงกฎหมายอะไรบ้างเพื่อโต้กลับ  แต่อย่ามาแตะ พศ.     พศ.ไปไหนไปด้วย  ตีกัน ชัดเจน ลาป่วย   “ปล่อยพระซัดกันเอง”

     ฝรั่งอุทานทันทีที่อ่านจบ  Oh My Goodness!!! ถ้าสอบถามนักปรัชญาคงตีความสั้น ๆ  ถอดถอนเพราะข้อหาเดียว “หมั่นไส้” !!!  แล้วไม่คิดว่าใครจะกล้าตรวจสอบ “พระราชดำริ” !!!  ยุคนี้ ไม่เหมือนในอดีต  คือถ้าเป็นพระราชดำริจริง

     ผู้รู้ ดูออก แค่นั้นแหละ !!!  เจ้าคณะใหญ่  เจ้าคณะภาค เตรียมตัวเซ็น  “ใบแต่งทนาย”  แก้ตัวแก้ต่าง “ครุฑบิน” ไปแปะให้อับอายขายหน้า เพราะ พศ. โยนออกจากสำนักงานที่พุทธมณฑล  นึกถึงเพลง “ไปโดนเขาหลอกอีกแล้ว”

   “หนและภาคไม่เข็ด”  ชีวิตจริง อย่าเสี่ยงเอาตัวไปอยู่ใต้ปลายปากกา “ผู้พิพากษา” ซึ่งมีอำนาจเต็ม ทำงานให้ความเป็นธรรมต่อพสกนิกรราษฎรในใต้หล้า เพราะระบบสารสนเทศเพื่อการจัดการ

   ดุลพินิจ ไม่เหมือนคอมพิวเตอร์ประมวลผล !!! เวลาต่อสู้คดีในชั้นศาล จึงมีระบบกลั่นกรอง ตรวจสอบดุลพินิจผู้พิพากษา ชั้นต้น ชั้นอุทธรณ์ และชั้นฎีกา  กว่าจะต่อสู้คดีให้ชนะขาดในแต่ละชั้นศาล บอกตรง ถ้ามือไม่สะอาดจริง ยาก

   เพราะดุลพินิจผู้พิพากษาแต่ละท่าน ผ่านคดี ผ่านคนมานับหมื่นๆคน รู้เท่าทัน ใครจริง ใครลวง ผมถึงบัญญัติศัพท์ “ตอแหลแลนด์”  “ศาลาโกหก”   “อาสัตย์อาธรรม์”  เพราะคนที่ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ มีจำนวนเยอะมาก

    จึงมีคำว่าใน “พระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์” ทุกครั้ง  ทุกคน อาจโชคร้าย ต้องขึ้นศาลทั้งนั้น ถ้าใช้อำนาจเกินขอบเขต  ที่ผมเตือนสติเอาไว้ พึงสังวรระวัง!   ไว้เดือดร้อน ค่อยนึกถึงผม เวลาเสวยสุขในตำแหน่งและอำนาจก็ต่างคนต่างอยู่

     ผมอ่านจดหมายฉบับแรกที่เผยแพร่สาธารณะแล้ว  บอกตรง “หนกับภาค” เตรียมตัว…